YAŞAMAK

İnsanca Yaşamayı mı Unuttuk?

Akıl almaz geliyor belki de ama başlıkta olduğu gibi bizler insanca yaşamak ne demek onu unuttuk. Saygısız, sevgisiz, acımasız, çekilmez insanlar olduk gün geçtikçe. İnanç olarak da dinimiz merhametli olmayı emreder ama nedense bir şekilde nasıl oluyorsa tabiri caizse canavar oluyoruz.

Neden Neden Neden? Anlamsız bir yaşam formatını kendimize empoze etmişiz ve "BEN" diyor başka bir şey demiyoruz.

"Saçma sapan bir ego, saçma sapan bir hırs ve özgüven içine girmişiz ki çevremizde, hatta karşı komşumuzda ve hatta kendi evimizde kendi ailemizi bile bazen görmez hale, tanımaz hale ve acımaz bir duruma gelebiliyoruz. Cevap: Yanlış olan bende mi yoksa herkes mi yanlış?"

Aslında doğru ve yanlış vardır ve bir de bunu direkt olarak insanlara söyleyebilen, uzaylı gibi bakılan insanlar. Siz hangisi olduğunuza kendiniz karar vereceksiniz. Çevrenize olaylara duyarlı bir birey mi? Yoksa ilk baştan beri anlattığım acımasız, duyarsız, hırs ve ego sahibi bir birey mi?

İyi bir birey olmanın temeli insana gösterdiğin sevgi, saygı ve çevrene verdiğin tepkilerdir. Yolda giderken bir araç kaza yapmış; "hemen videosunu çekeyim çevreme hava atayım" demek yerine, nasıl yardım edebilirim diye düşünüp müdahale edelim. Bir can kurtulmasına yardımcı olmak, çekeceğiniz o videonun popüler olmasından daha önemli değil.

Anneler bizleri hayata getiren, canından can veren kutsal insanlardır. Peki bir anneyi üzmek, neden üzüldüğünü umursamamak insanlık mı? Sebep ne olursa olsun onları daima hoş tutmalı, mümkün mertebe gönüllerini hoş tutmalıyız Allah rızası için.

Sizce Hangisi?

Aynı an itibariyle ağaçta mahsur kalmış, düşmek üzere olan küçük bir kediyi mi kurtarmayı seçersiniz; yoksa yolun karşısına geçmeye çabalayan yaşlı bir kadını mı?

Cevaplarınızı nedenleriyle birlikte bize iletebilirsiniz:

✉️ izmirmaviradyo@gmail.com